ΠΟΥΣΤΙΑ²

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία φίλτατοι,

Και αν οι ευσεβείς σας πόθοι και οι εκλογές για τις οποίες επαίρεστε άλλαζαν και το παραμικρό στην φτωχή ψωροκώσταινα θα ήσαν παράνομες, μαζί με όλους τους περισπούδαστους, αστικούς, αναπτυξιακούς προγραμματισμούς σας, τις πανεργατικές, ταξικές κινητοποιήσεις σας, τους λεκτικούς, ακαδημαϊκούς ακκισμούς σας και τους μικροαστικούς σας κορυβαντισμούς που περιφέρετε πανταχόθεν, καθώς φενακίζεστε με τις πιο πρόσφατες οικοσυσκευές λιανικής. Και επειδή το πόπολο λησμονεί εύκολα και φλυαρεί ακατάσχετα πιπιλίζοντας την εκλογική καραμέλα των ενεργών πολιτών αποχαυνωμένο από τα πειθαρχημένα -με βούρδουλα- κατορθώματα των υπηκόων της Εσπερίας, μήπως θέλετε να σας υπενθυμήσω τι διακυβεύτηκε στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση, έτσι ώστε να καταλάβουν και οι νεότεροι, γιατί δεν αλλάζει τίποτα σε αυτόν τον πολύπαθο τόπο με τα εκ των άνωθεν σημαδεμένα ψηφαλάκια;

25/100 δεν μπόρεσε ή δε θέλησε να κάνει κάτι με τη απλή μέθοδο της δυσανάλογης ψήφου, κοινώς απουσίαζε, και από τους υπόλοιπους 75/100 που επέλεξαν να λάβουν μέρος στο καλπονοθευμένο εκλογομαγειρείο 1/100 θέλοντας ή μη ακύρωσε την πεμπτουσία της αστικής σας δημοκρατίας, κατά τα κοινά λεγόμενα έριξε άδειο φάκελο, ενώ και από εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν δεόντως το μπάρμπα τους για το πολυαναμενόμενο στη συνέχεια ρουσφέτι 33/100 συν 30/100 ψήφισαν τις δύο όψεις του ιδίου ευρωνομίσματος, θέτοντας moratorium 11/100 στο σταλινικό απομεινάρι του Περισσού που επέτρεψε ο θείος ένεκα της δολοφονίας του Λαμπράκη να αναπολεί τον υπαρκτό.

Ναζιστές, φασίστες, χουντικοί, εθνικοί, εθνικιστές, υπερπατριώτες, πατριώτες, χρηστιανοδημοκράτες, χρηστιανοσοσιαλδημοκράτες, νεοφιλελεύθεροι, «μεσαίοι», αστοί, μικροαστοί, δημοκρατικοί, σοσιαλιστές, διεθνιστές, ευρωκομμουνιστές, κομμουνιστές, αριστεριστές, αναρχικοί, αναρχοαυτόνομοι, ανένταχτοι και λοιπά δημοκρατικά ρετάλια, όλοι σε αγαστή συνεργασία στο καραγκιόζ μπερντέμ της καθημερινής μας θαλπωρής, με το ένα χέρι στην κουτάλα της εξουσίας και το άλλο στα γρόσια της τσέπης.

Και επειδή κάποιοι καλοθελητές θα με κατηγορήσουν ότι δεν προτείνω λύσεις, σας λέγω το εξής: Αν αυτό που έπαθε η Κουτσίκου και ο Τζοχατζόπουλος με την μη επανεκλογή τους το παθαίνανε μονάχα οι μισοί από το σκυλολόι των 300 στη βουλή θα καταφέρνατε την πιο βελούδινη επανάσταση της μικρής και ψευτοβολεμένη σας ζωούλας. Φανταστείτε να κλείνατε και την τηλεόραση, να παίρναμε και τα λεφτά από τις τράπεζες δηλαδή…

Πάρτε το χαμπάρι, δεν αλλάζουν μυαλό οι λαλάκηδες, τα «πρόβατα», οι ημιμαθείς, οι προβληματισμένοι, και οι λοιποί γνωστοί και μη εξαιρετέοι, ούτε με μισό εκατομμύριο διαδηλωτές για ένα εξάμηνο μπροστά από το σύνταγμα. Και αυτό, φίλτατοι, οι ντιλεντάντηδες και οι νταβατζήδες του τόπου το γνωρίζουν πολύ καλά, γι’αυτό και σας επιτρέπουν να εκτονώνεστε ανώδυνα μπροστά στις οθόνες σας. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία, φίλτατοι, και εσείς δεν διαθέτετε αμφότερες, κατά συνέπειαν δεν δικαιούστε να ομιλείτε για ουσιαστικές οργανωτικές βελτιώσεις στη ζωή σας. Δυστυχώς για όλους μας, αυτά σας αξίζουν.

Ο Άγιος

Labels: Ο Άγιος

Εκοιμήθη την 29 Ιουνίου του σωτήριου έτους 2008 και εις την πάνδημον μετά τριήμερον δημοσία δαπάνη σε ηλικία 29 ετών η λαοπρόβλητη Μανδαληνή, συζ. Μιχ. Παριανού, αδελφή ψυχή κατά το βιοποριστικό επιτήδευμα, ύστερα από άνιση μάχη που έδωσε με γενναιότητα εδώ και πολλούς μήνες με τον Анонимный, και ενώ τις τελευταίες εβδομάδες νοσηλευόταν σε κρίσιμη κατάσταση στο γλωσσοκομείο με έντονα συμπτώματα θερμοπληξίας.

Η Μανταλένα, δημοσιογράφος και ταξιδεύτρια του διαδικτύου, όπως ήθελε να αυτοαποκαλείται και έγραφε άλλωστε και η ίδια στο αγγελτήριο του θανάτου της, δεν θέλησε να τελεστεί πολιτική κηδεία, αλλά θρησκευτική. Και αυτό έγινε διότι ήθελε να φύγει το ίδιο ήσυχα όπως άλλωστε έζησε, χωρίς να προκαλέσει το δημόσιο αίσθημα.

Η κηδεία της, η οποία ετελέσθη εν βαθυτάτη συγκινήσει, έγινε στο νεκροταφείο της Ιεράς Μονής Λογγοβάρδας στην Πάρο εχθές το απόγευμα και μεταδόθηκε για πρώτη φορά στη χώρα μας on-line από το www.online-funeral.com, ακολουθούμενη από σύσσωμη ποιμαντική περιοδεία μετά των ιερών ανδρώων προσκυνήματων των μελών του παλιοημερολογήτικου Τάγματος της Παναγιάς της Τριακονταπυλιανής Παροναξιώτισσας. Το φέρετρο με τη σορό της ήταν σκεπασμένο με δάφνινο στεφάνι και εφερε την επιγραφή "Grateful Dead" που απέστειλε ο Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Μπιλοζηριστών Κρήτης, κ. Σαμάνος Υποκρητάκης.

Ωστόσο, έντονους τριγμούς στα θεμέλια της ορθοδοξίας προκάλεσε το γεγονός ότι το λείψανό της παρέμεινε άθικτο και παρά τις υψηλές θερμοκρασίες της εποχής, με αποτέλεσμα την πρόωρη σύνταξη διερευνητικής επιτροπής υπό την υπόβλεψιν του Ἀρχιμανδίτη Καταπολιανής Ζαχαρία-Ιερισσού, την ίδια στιγμή μάλιστα που κατά δεκάδες οι πιστοί από όλη την χώρα επισκέπτονται την παλαίφατο Ιερά Μονή προκειμένου να προσκυνήσουν το μοναδικό αυτό φαινόμενο.

Ως τελευταία της επιθυμία, σύμφωνα πάντα με τον εκτελεστή της διαθήκης της και στενού της φίλου Θανάση Καραμήτρο που με βαρύαν οδύνη ανακοίνωσε πάραυτα, ήταν να μην εκφωνηθούν επικήδειοι λόγοι και όλα τα περιουσιακά της στοιχεία να πουληθούν, ώστε τα χρήματα να δωθούν για την αγορά σιτάλευρου που θα διανεμηθεί στους άπορους κατοίκους της επαρχίας των Τσιάπας στο Μεξικό, ενώ όλα τα έσοδα από τις πωλήσεις του βιβλίου του στενού της φίλου ("Οι ανυπότακτοι του Σημίτη") παρακάλεσε να δοθούν για να "προβληθεί ο αντιαποικιοκρατικός, αντιϊμπεριαλιστικός, λαϊκός, πατριωτικός και σοσιαλιστικός αγώνας του Εθνικού Μετώπου Πανδωδεκανησιακής Απελευθέρωσης στα Δωδεκάνησα".

Στους οικείους της εκφράζουμε τα θερμά μας συλληπητήρια.

Μάλιστα… ενδιαφέρουσα η ανταπόκριση των αναγνωστών. Ας τα δούμε τώρα όμως όλα αυτά που την πυροδότησαν και με μια πιο ψυχρή, επαγγελματική ματιά.

“Οι περιπέτειες ενός Έλληνα ψηφοφόρου” by flatliner
·περιπέτεια: ουσιαστικό 1. δραματική εξέλιξη, εκ του ρήματος περι+πίπτω.
·flat: adjective 1. lacking interest or emotion; dull and lifeless.
Αντιφατική αρχή και λίαν αποκαλυπτική του περιεχομένου που έπεται.

“Λέγανε παλιά ότι «όποιος είναι φοιτητής και δεν είναι αριστερός είναι βλάκας και ότι όποιος δεν είναι φοιτητής και είναι αριστερός είναι πάλι βλάκας…».”
Λέξεις κλειδιά: φοιτητής, αριστερός, βλάκας.
Ως επαγγελματίας, θα έλεγα ότι με αυτόν τον πρόλογο φανερώνεις πρώτον ότι δεν έχεις ενηλικιωθεί συναισθηματικά και συνεχίζεις να παλινδρομείς, αισθανόμενος υποδεέστερος, και δεύτερον ότι προσπαθείς να στοιχειθετήσεις την άποψή σου μέσα από παροιμιώδη λόγια του κοινωνικού περίγυρου στον οποίο ανατράφηκες και πλέον ανακαλείς στη μνήμη σου.

“Την εποχή που το παραπάνω αξίωμα κυριαρχούσε στη νεολαία, εγώ ως έφηβος διαμόρφωνα τις πολιτικές μου πεποιθήσεις. Ήταν η πολύ ενδιαφέρουσα εποχή της μεταπολίτευσης και οι πολιτικολογίες πήγαιναν σύννεφο σε όλα τα ηλικιακά επίπεδα. Καμία σχέση με το παρόν δηλαδή….”
Εδώ, αφενός προσπαθείς να ενοχοποιήσεις το κοινωνικό μόρφωμα που σε επηρέασε, ακυρώνοντάς το (πολιτικολογίες), και αφετέρου το εξιδανικεύεις, υποβαθμίζοντας το παρόν, ώστε να αναδείξεις τον ίδιο σου τον εαυτό, επειδή αισθάνεσαι υποδεέστερος.

“Λίγο αργότερα είχα και τη τύχη, λόγω εξειδικευμένων σπουδών, να βουτήξω σε κάθε είδους πολιτική θεωρία και να εμβαθύνω τόσο στη πολιτική και φιλοσοφική σκέψη της αριστεράς όσο και σ` αυτήν της συντηρητικής παράταξης (πάντα θεωρητικά). Ουδέποτε όμως υπήρξα κομματόσκυλο ή «οπαδός». Γοητεύτηκα λοιπόν από την μαρξιστική φιλοσοφία, θαύμαζα το πείραμα της Κούβας και μου άρεσε να θεωρώ τον εαυτό μου ως ανένταχτο αριστερό και να δηλώνω μάλιστα και «επαναστάτης» της σκέψης. Στην πορεία ….μεγάλωνα σε ηλικία.”
Αν παραβλέψω το γυμνασιακό ύφος γραφής σου που βγάζει μάτι, αυτό που καταλαβαίνω ότι μας δηλώνεις ευθαρσώς είναι ότι στα κρίσιμα μετεφηβικά σου χρόνια δεν ωρίμασες ποτέ αρκετά, ώστε να αφήσεις τα λόγια κατά μέρους και να αναλάβεις τον κοινωνικό σου ρόλο ευθύνης με πράξεις και έργα, αλλά αντιθέτως επέλεξες να παραμείνεις παρατηρητής.

“Όταν ήρθε η ώρα να ψηφίσω (ήρθε πολύ αργά και όταν ήμουν ήδη στα 25) συντάχθηκα με την άλλη μόδα της εποχής (λόγω και οικογενειακών καταβολών) και ψήφισα επανειλημμένα το «φρέσκο» ΠΑΣΟΚ του «σοσιαλιστή»Ανδρέα. Έλα όμως που απογοητεύτηκα εκεί γύρω στο `89-`90 καθώς λίγο το σκάνδαλο Κοσκωτά, λίγο τα πεινασμένα και αδιάντροπα λαμόγια, λίγο το σούργελο Μιμή κλπ κλπ με έστειλαν (όσον αφορά στην ψήφο μου) στους κόλπους του Τσοβολικού ΔΗΚΚΙ. Μια από τα ίδια. Στη συνέχεια ψήφιζα Συνασπισμό και πάει λέγοντας.”
Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι οι επιλογές σου φανερώνουν, ως προς τη χαρακτηρολογική δομή της προσωπικότητάς σου, ότι από τη μία, δεν απογαλακτίστηκες ποτέ από το οικογενειακό σου περιβάλλον, και από την άλλη, ότι δεν υπήρξες ποτέ σταθερός στις σημαντικές επιλογές σου που αφορούσαν το κοινωνικό πρακτέο.

“Ώσπου ήρθε το 2004 και άσχετα αν δεν ψήφισα ΝΔ (δεν πάει το χέρι) πίστεψα ηλιθιωδώς ότι οι τύποι έχουν αλλάξει, η δεξιά ίσως και να έχει κάποιο δίκιο τελικά και ότι ο Κ.Κ. ίσως και να είναι «χορτάτος και σεμνός και σοβαρός.». Έφαγα τη σφαλιάρα μου όπως και οι υπόλοιποι εξ ημών οπότε πάλι τα κεφάλια μέσα.”
Και αυτό που συγκαλυμμένα πλέον μας ζητάς με τη δημόσια παραδοχή του σφάλματός σου είναι να σε δικαιολογήσουμε και να σε παρηγορήσουμε, παρέχοντάς σου άλλοθι.

“Ενδιαμέσως μετάνιωσα οικτρά για τις δύο φορές που το έριξα στον ΣΥΡΙΖΑ καθώς η αλαζονεία του μετατράπηκε σε αντικοινωνικό ουσιαστικά ντελίριο και η στήριξη εκ μέρους του των «εξτρεμιστικών» στοιχείων με αποξένωσε τελείως.”
Εδώ πλέον φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο συντηρητισμός επικράτησε οριστικά στον ψυχισμό σου και ότι με τη μετάθεση των ευθυνών σε ένα πολιτικό φορέα που ο ίδιος επιβράβευσες, φανερώνονται οι ενδοψυχικές διεργασίες που επιστράτευσες, ώστες να αντιμετωπίσεις το υπαρξιακό σου άγχος.

“Σε όλη αυτή την χρονολογική πορεία να τονίσω ότι ο χαρακτήρας μου άλλαζε διαρκώς καθώς περνούσα από διάφορες φάσεις που όλοι περνούν, δηλαδή από φοιτητής σε φαντάρο σε εργαζόμενο σε οικογενειάρχη, σε δανειολήπτη, σε πατέρα, σε «νοικοκύρη» και πάει λέγοντας…”
Εννοείς ότι ωρίμασες, διότι ο χαρακτήρας σου δεν άλλαξε;

“Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η σημερινή αμηχανία μου μπροστά στη κάλπη. Έτσι απλά. Δεν είμαι ούτε αλάνθαστος αλλά ούτε και για την πυρά. Προβληματισμένος και αμήχανος είμαι.”
Λυπάμαι, αλλά ανώριμος είσαι και για άλλη μια φορά ζητάς από τους άλλους, εν προκειμένω εμάς, να υποκαταστήσουμε τους γονείς σου -οι οποίοι ενδεχομένως να απεβίωσαν στο μεταξύ- και να σε απαλλάξουμε για άλλη μια φορά από την ευθύνη της επιλογής, υποδεικνύοντάς σου το ορθό. Δεν νομίζεις ότι είναι καιρός να αντιμετωπίσεις τη ζωή ως ενήλικας και να πάψεις να ζητάς δεκανίκια.

[…]

Με θλίψη μου παρατηρώ ότι η επιχείρηση λάσπης στο πρόσωπό μου έχει ξεπεράσει κάθε όριο με την ανοχή/υποστήριξη του ιδιοκτήτη της παρούσας ιστοσελίδας, ως εκ τούτου κρίνω πλέον απαραίτητο να προσθέσω τα εξής αυτονόητα σε αυτούς που ενδεχομένως να διαβάζουν ακόμα τα σχόλια της ανάρτησης αυτής και ευλόγως να απορούν για το περιεχόμενο όσων ανερυθρίαστα έχουν καταγραφεί από τους θρασύτατους κουκουλοφόρους του διαδικτύου.

1. Ονομάζομαι Μάρκος Ρήγος.
2. Είμαι απόφοιτος Ψυχολογίας του Πανεπιστήμιο Αθηνών, με Master από το Πανεπιστήμιο του Έξετερ στην Αγγλία και με Ph.D. από το Πανεπιστήμιο Τρίνιτυ της Ιρλανδίας.
3. Εργάζομαι ως ψυχολόγος και έχω πολυετή πείρα στο αντικείμενό μου.
4. Είμαι τακτικός αναγνώστης του antinews και θέλησα για πρώτη φορά να σχολιάσω, εκφράζοντας ευθαρσώς την επιστημονική μου θέση σε όσα διάβασα στην παρούσα ανάρτηση.
5. Ουδέποτε επεδίωξα οτιδήποτε άλλο πέραν του να εκφράσω την άποψή μου, όπως έχω πράξει δεκάδες άλλες φορές στο παρελθόν σε ανάλογες ιστοσελίδες, πάντα επώνυμα, χωρίς σκοτεινές ή κρυφές προθέσεις, και χωρίς ποτέ να γίνω στόχος από κανέναν.
6. Το γεγονός ότι η επίθεση κάποιων εστιάστηκε αποκλειστικά και μόνο στο πρόσωπό μου, χρησιμοποιώντας συκοφαντικά ψεύδη, και όχι στο επισταμένο μου σχόλιο, φανερώνει περίτρανα τις συμπλεγματικές προσωπικότητες αυτών που ανυπόγραφα εκφράζουν τις ανασφάλειές τους με αφορμή τις αλήθειες που ευθαρσώς εξέφρασα.
7. Ο αριθμός των ανθρώπων που επέλεξαν να σχολιάσουν μια προχειρογραμμένη ανάρτηση ενός ανώριμου αλλά ειλικρινή αρθρογράφου, επιβεβαιώνει πέραν κάθε αμφιβολίας αυτό που από την αρχή είχα υποπτευθεί.
8. Δηλώνω σε όλους ξεκάθαρα, ότι δεν πρόκειται επουδενί να επανέλθω ή να σχολιάσω ξανά στην παρούσα ιστοσελίδα, καθώς όπως πολύ όμορφα το διατύπωσε και κάποιος άλλος σε προηγούμενο σχόλιο «Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία, φίλτατοι, και εσείς δεν διαθέτετε αμφότερες, κατά συνέπειαν δεν δικαιούστε να ομιλείτε για ουσιαστικές οργανωτικές βελτιώσεις στη ζωή σας. Δυστυχώς για όλους μας, αυτά σας αξίζουν».

Και κάτι τελευταίο, να θυμάστε ότι η ποιητική, λειτουργική και συνάμα με θετικούς όρους περιγραφή της ψυχικής υγείας ή της ψυχασθένειας είναι διαρκώς έκδηλη σε ό,τι κι αν κάνουμε, όπου και αν βρισκόμαστε, ακόμα και όταν «μιλούνε» τα ίδια τα γραπτά μας.

Labels: strange attractor, υποδυέστερος

Είναι νομίζω χρήσιμο να καταγραφεί και από την σκοπιά ενός ειδικευμένου επιστήμονα προς αποφυγή παρερμηνειών εν τη ρήμη του διαδικτυακού συνιστολογείν ότι πίσω από το προσωπείο της Μανταλένας Παριανός βρίσκεται ένας πληγωμένος άνθρωπος που έχει βιώσει συγκρουσιακά την επικοινωνία με την πατρική φιγούρα με αποτέλεσμα να αναπαράγει αυτό το οικείο επικοινωνιακό μοτίβο συμπεριφοράς, αναζητώντας κατ'αυτόν τον τρόπο επιβεβαίωση του κοινωνικού συνυπάρχειν και αποδοχή από μια πατρική μορφή που συνεχώς απορρίπτει. Οποιοσδήποτε μη συγκρουσιακός ρόλος θα ακύρωνε τον υπαρξιακό προσανατολισμό του προσώπου οδηγώντας τελικά σε αδράνεια και ψυχολογικό μαρασμό. Ελπίζω η παρέμβαση αυτή να διαλευκαίνει τυχόν απορίες και να επανατοποθετεί το όλο θέμα σε μια πιο ουσιαστική, επιστημονική βάση, ξεπερνώντας έτσι τις όποιες επιφανειακές τοποθετήσεις χάριν αστείου.

[…]

-Μανταλένα Παριανός: Τσακώνομαι διαρκώς, γιατρέ μου, πείτε τι μου συμβαίνει;
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Σε ευχαριστεί;
-Μανταλένα Παριανός: Όχι!
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Και τι ακριβώς θέλεις να κάνεις γι'αυτό;
-Μανταλένα Παριανός: Θέλω να μάθω γιατί μου συμβαίνει;
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Χρησιμοποιείς παθητική φωνή, κρίνεις ότι δε φέρεις ευθύνη;
-Μανταλένα Παριανός: Δεν ξέρω, γιατρέ μου.
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: ...
-Μανταλένα Παριανός: Πάντως δεν το ξεκινάω εγώ.
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Τότε γιατί συμμετέχεις;
-Μανταλένα Παριανός: Διότι θυμώνω με αυτά που βλέπω!
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Τι σε θυμώνει, Μανταλένα;
-Μανταλένα Παριανός: Οι κοντόφθαλμοι στο μυαλό.
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Δε σε ενοχλεί η ξηρασία;
-Μανταλένα Παριανός: Ε, όχι...
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Ούτε η αρρώστια;
-Μανταλένα Παριανός: Γιατρέ μου τι σχέση έχουν αυτά με τους κρετίνους;
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Καμία. Έχουν ωστόσο σχέση με την επιλογή σου να εστιάζεις την προσοχή σου σε αυτούς.
-Μανταλένα Παριανός: Δηλαδή μου λέτε να μην ασχολούμαι;
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Γιατί σε θυμώνουν οι κοντόφθαλμοι στο μυαλό, Μανταλένα;
-Μανταλένα Παριανός: Γιατί μου θυμίζουν όλα όσα δε θέλω ούτε να θυμάμαι!
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: χμμμ... δηλαδή;
-Μανταλένα Παριανός: Νιώθω ότι με περιορίζουνε, ότι με καταπιέζουν, γιατρέ μου.
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Και θέλεις να μη σε περιορίζουν;
-Μανταλένα Παριανός: Νομίζω ότι όλοι αυτό θέλουμε, λογικό δεν είναι;
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Έχεις σκεφτεί ποτέ, το ενδεχόμενο να περιορίζεις εσύ τους άλλους;
-Μανταλένα Παριανός: Δε νομίζω ότι περιορίζω κάποιον. Αυτό μας έλειπε; δεν ενοχλώ κανέναν;
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Τους ρώτησες;
-Μανταλένα Παριανός: ...όχι. Δε χρειάζεται.
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: ...
-Μανταλένα Παριανός: Γιατρέ, δεν καταλαβαίνω, δηλαδή τι πρέπει να κάνω να τους ρωτάω κάθε φορά πριν με «πηδήξουν»;
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Έχεις σκεφτεί ποτέ το ενδεχόμενο ενός κόσμου όπου η άνθρωποι συνυπάρχουν χωρίς να είναι όλοι αποδεχτοί μεταξύ τους;
-Μανταλένα Παριανός: Ναι, και δεν λειτουργεί!
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Έχεις σκεφτεί ποτέ να αφιερώσεις χρόνο δουλεύοντας με τον εαυτό σου αποκλειστικά προς αυτήν την κατεύθυνση;
-Μανταλένα Παριανός: Όχι, διότι δεν έχει κανένα αποτέλεσμα.
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Και αν σου έλεγα ότι έχει;
-Μανταλένα Παριανός: Θα απαντούσα ότι η πραγματικότητα είναι δική μου μάρτυρας υπερασπίσεως.
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Και εγώ θα σου απαντούσα ότι έχεις αδύναμη υπεράσπιση, αλλιώς δε θα βρισκόσουνα εδώ.
-Μανταλένα Παριανός: Χα, όλα στο μυαλό είναι, άλλωστε! Σκέψεις και τίποτε άλλο.
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Αλλά δε σε ευχαριστούν.
-Μανταλένα Παριανός: ...
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Σε ευχαριστεί η τωρινή εικόνα του εαυτού σου;
-Μανταλένα Παριανός: Η εξωτερική;
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Να το θέσω αλλιώς, είσαι ευχαριστημένη με τον εαυτό σου;
-Μανταλένα Παριανός: ...
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Πως θα ήθελες να είσαι;
-Μανταλένα Παριανός: Όπως με ονειρεύομαι.
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Μίλησέ μου για τα όνειρά σου.
-Μανταλένα Παριανός: Ποιά απ'όλα; άλλοτε με ονειρεύομαι έτσι και άλλοτε αλλιώς.
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Μοιράζεσαι τα όνειρά σου;
-Μανταλένα Παριανός: Δε νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που μπορούν να με καταλάβουν και να με δεχτούν όπως με ονειρεύομαι.
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Ποτέ δε θα το μάθεις εάν δεν ανοιχτείς στους άλλους.
-Μανταλένα Παριανός: Πρρρ...
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: ..και πως περιμένεις να μη σε περιορίζουν οι άλλοι, εάν δεν τους δείχνεις ούτε τι οριοθετείς ως εαυτόν;
-Μανταλένα Παριανός: Γιατρέ μου ξέρεις πόσο δύσκολο είναι αυτό που μου ζητάς;
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Ξέρω ότι αν θέλεις κάτι πολύ προσπαθείς για αυτό.
-Μανταλένα Παριανός: Και από που ακριβώς αρχίζω;
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Αυτό είναι κάτι που θα το συζητήσουμε την επόμενη φορά που θα σε δω.
-Μανταλένα Παριανός: Τι χρωστάω;
-Νευρολόγος Ψυχίατρος: Τίποτα. Σκέψου όσα διάβασες, μη σβήνεις την ανάμνηση όσων ένιωσες ότι μπορείς να κάνεις έστω και για λίγες στιγμές. Αποτελούν τη σπίθα που αναζητείς.
-Μανταλένα Παριανός: Πάω να παίξω Travian.

Labels: dead, shot me or stfu

Labels: e-lawyer, motivatedphotos

Αναφορά #69

ΠΡΟΣ: Διαγαλαξιακή Επιτροπή Νέων Πολιτισμών
ΑΠΟ: Πλανήτη Γη, 3ο πλανητικό σώμα του ηλιακού συστήματος, 149.600.000 χλμ μακριά από το άστρο τύπου G2 V ονόματι Sol στις παρυφές του γαλαξία Milky Way.

Αγαπητοί Επίτροποι,

Ύστερα από 2 περιστροφές του πλανήτη γύρω από τον Sol και δεκάδες άκαρπες προσπάθειες επικοινωνίας, με θλίψη μου σας αναφέρω ότι η αποστολή που μου αναθέσατε απέτυχε.
Οι εφευρετικές δυνατότητες των υπερεγκέφαλων αυτόχθονων πιθήκων ξεπερνούν κατά πολύ τις αρχικές μου εκτιμήσεις. Η Πεφωτισμένη Κορυφή της Πυραμίδας γνωρίζει ήδη την ύπαρξή μου και έχω βάσιμες υποψίες ότι βρίσκομαι υπό καθημερινή παρακολούθηση από πράκτορα του υποσταθμού CERT (λίγο πάνω από τον ισημερινό) με την κωδική ονομασία ΗΛΙΘΙΟΣ. Κάθε προσπάθεια επιστροφής μου καθίσταται αδύνατη, καθώς ο υποδοχέας διακτινισμού εκλάπει από πράκτορες της ελίτ και φυλάσσεται σε καλά φρουρούμενη περιοχή με την κωδική ονομασία AREA 51. Δυστυχώς η ενεργοποίηση του σχεδίου Β με σκοπό την ηλεκτροπληξία των δίποδων παρασίτων στην κρούστα του διάπυρου πλανήτη αντιμετωπίστηκε επιτυχώς από την ελίτ με αντίμετρα τύπου HAARP, ενώ κάθε προσπάθεια συνεργασίας με τα έντομα και τα ερπετά, ως μέρος του εναλλακτικού σχεδίου διαφυγής, απέβει εξίσου άκαρπη. Ο Μορφογενετικός Μεταλλαχτής εξακολουθεί να παρουσιάζει βλάβη με αποτέλεσμα να παραμένω εγκλωβισμένος σε λάθος σώμα, το οποίο οι αυτόχθονες αποκαλούν «κεφάλα με γάμπα φρατζόλα» και περιορίζει αισθητά κάθε περαιτέρω κίνησή μου, ενώ ο David Bowie -ο μόνος που θα μπορούσε να με βοηθήσει να επιστρέψω- αρνείται πεισματικά να απαντήσει στα τηλεφωνήματά μου. Τα πρώτα σημάδια εκφυλισμού στην παρούσα μου μορφή με συμπτώματα συναισθηματικής αστάθειας, εθισμού και πίστης σε προβολικά ιδεατά είναι πλέον ορατά και μη αναστρέψιμα. Μα τον Μουντ, ελπίζω στην αυτοκτονία ως μοναδική λύση απεγκλωβισμού και οργονικής εξαΰλωσης από τον ξενιστή μου.

Ως εκ τούτου, καθίσταται αναγκαίο όπως ενεργοποιήσετε άμεσα τις διαδικασίες μέσω της υποεπιτροπής ασφαλείας που προβλέπει το διαγαλαξιακό πρωτόκολλο για την εφαρμογή καραντίνας του πλανήτη Γη και αναχαίτισης όλων των ηλεκτρομαγνητικών σημάτων που εκπέμπονται από τους γήινους αναμεταδότες.

End of transmission.-

V

Labels: last report, Vortex

Δεν μου προκαλεί καμιά εντύπωση που προμοτάρεις τέτοια δημόσια πρότυπα, από μια ξετσίπωτη κατίνα σαν και σένα τι άλλο να περιμένει κανείς; Σε θυμάμαι από την εποχή των καλλυντικών. Όταν άνοιγες το στόμα σου... την λέξη σεμνότητα δεν την είχες στο λεξιλόγιό σου. Ευτυχώς που ο θεός δε σε προίκησε με παιδιά, θα ήταν κρίμα και άδικο να γίνουν σαν και σένα. Κράξε, λοιπόν.

Labels: ex, ex-psilikatzou

Διαβάζοντας τις σελίδες της προσωπικής σου μαρτυρίας, θυμήθηκα την αδερφή μου Σοφία και αναλογίστηκα για την ωρίµανση των συνθηκών της µεγάλης ανατροπής που θα σηματοδοτήσει τη στροφή προς τον πολίτη για μια δικαιότερη κοινωνία.

Θα ήταν ίσως περιττό να σου δώσω κουράγιο, ακούγοντας τα παράπονά σου για τις καταφανείς αδυναµίες των κρατικών µηχανισµών του Ε.Σ.Υ, και το λέω αυτό μετά λόγου γνώσης και σύνεσης, γιατί το παράδειγμά σου αποτελεί φάρο ψυχικής δύναμης για όλους εμάς που συμπάσχουμε στο καθημερινό σου δράμα και μια αδιάψευστη επιβεβαίωση της πίστης μου στον Άνθρωπο.

Είναι φανερό ότι για άλλη μια φορά η κρατική ολιγωρία και η έλλειψη ανθρωπιάς, για να το πω έτσι απλά με μια έκφραση του συρμού, συνετέλεσαν σε μια οδύσσεια λαθών και παραλείψεων με δραματικές για σένα και την οικογένειά σου συνέπειες. Δεν θα σε ταλαιπωρήσω όμως με λόγια περιττά που μάλλον ήδη γνωρίζεις καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Θα ήθελα πάραυτα, αν δεν έχεις αντίρρηση, να μοιραστω μαζί σου την προοπτική των λύσεων που οραματίζομαι γι'αυτή τη χωρα στο θέμα της Υγείας και να σε καλέσω να συμπορευτείς μαζί μας.

Από καιρό πιστεύω ότι χρειάζονται σημαντικές τομές στο χώρο της πρωτοβάθμιας υγείας με δέσμη προτάσεων που θα εστιάζουν στη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ του πολίτη και του θεραπευτού. Μια σχέση που θα αναπτύσσεται από νωρίς και θα δίνει τη δυνατότητα στον πολίτη να αξιολογεί (points system) τους θεράποντες ιατρούς του στέλνοντας τις κρίσεις του σε μια Ανεξάρτητη Αρχή Αξιολόγησης Ιατρικού Προσωπικού με τη δικαιοδοσία να επεμβαίνει άμεσα για την εύρυθμη και ταχύτερη λειτουργία του συστήματος. Μια σχέση που θα σφυρηλατείται στα σχολεία με τη συχνή, βιωματική περιγραφή και ξενάγηση των μαθητών στα νοσηλευτικά ιδρύματα με σκοπό την αποκόμιση πολύτιμων εμπειριών και ταυτόχρονα θα μεταφέρεται εξ'απαλών ονύχων το μήνυμα για την αξία της εθελοντικής αιμοδοσίας σε όλη την Ελλάδα.

Παρά τη δυσπιστία του πολίτη απέναντι στο κράτος, μια σχέση που πρέπει να επανεξετάσουµε απο µηδενική ßάση, µε στόχο την αλλαγή νοοτροπίας και την ανάδειξη και εµπέδωση της κοινωνικής αλληλεγγύης με την ανάπτυξη µηχανισµών πληροφόρησης, ειδικά µέσα απο το διαδίκτυο, είμαι πεποισμένος ότι υπάρχουν οι υγιείς δυνάμεις για την µεγάλη ανατροπή.

Πορευόμαστε με τις ζωντανές δυνάμεις του τόπου, με ανθρώπους που, όπως και εσύ, διαπνέονται από αισιοδοξία και θέλουν να προχωρήσουν μπροστά για μια Ελλάδα υπερήφανη. Είναι μία κρίσιμη φάση και σε αυτόν τον αγώνα σε θέλουμε στο πλευρό μας Αμαλία.

Είμαστε στο πλευρό σου, σε ακούμε, συμπάσχουμε και προτάσουμε λύσεις αισιοδοξώντας όπως και εσύ για το μέλλον.

Το μέλλον μας ανήκει, ας δώσουμε λοιπόν όλοι τα χέρια μας για τη μεγάλη ανατροπή. Όλοι μαζί και η σκληρή δοκιµασία σου θα έχει θετική κατάληξη κι ο αγώνας σου να δεις που θα δικαιωθεί.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Labels: Αμαλία, Γιώργος Α. Παπανδρέου

Οχι ρε πουστη μου, δεν υπαρχει θεός
κυρα-Δικαία ΚΟΥΡΑΓΙΟ, κουραγιο ΜΑΝΑ
σκατα στα μουτρα ολων των αλμπανηδων
ευχομαι να πεθανουν ουρλιάζοντας
ποτε ξανα φακελακι, ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΔΩΡΟΔΟΚΙΑ
ρε Αμαλία, ρε Αμαλία δε πεθανες λεμε;
πεθαινουν οι ηρωίδες;
ΟΧΙ!

ΓΙΑ ΑΚΟΥΣΤΕ ΛΙΓΟ ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ:
ειμαστε χιλιαδες μπροστα στα PC της χωρας
λιγοι αλλα καλοι, νεοι, με γνωσεις και φιλοτιμο
τι στον κορακα μαθαμε τον τελευταιο μηνα
στο "ΠΡΩΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΡΕΑΛΙΤΙ" της ελλαδας
με σεναριογραφο την ιδια τη ζωη
οι "γιατροι" στην πλειοψηφια ειναι ΣΚΑΡΤΟΙ
θα σεβαστουμε την επιθυμια της Αμαλίας;
οχι χαριστικα λεφτα, εαν αρρωστησουμε
δε θα μας προσεξουν, απο απληστια τα παιρνουν
υπαρχουν και δικαστες, δωστε προσημειωμενα
ο πρωθυπουργος εκβιαζεται απο νταβαδες
ο υπουργος θελει μονο τη καρεκλα του
οι τιμιοι δε σωζουν την κατασταση
οταν ο απληστος γιατρος σας ζητησει λεφτα
ΠΕΙΤΕ ΟΧΙ δε ειναι τοσο δυσκολο

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ/Α ΘΕΛΕΙ:
ας γινει η 1η ιουνιου στις σελίδες ολων ΗΜΕΡΑ ΑΜΑΛΙΑΣ με συνθημα την τελευταια της επιθυμια "Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας..."

σε ευχαριστω ρε Αμαλία, στο λεω και δακρυζω και να με συγχωρας για τον εκνευρισμο

Νίκος Στεργίου, Ανθυποπυραγός

Labels: 1η Ιουνίου, Ημέρα Αμαλίας

Κύριε Αντώναρε,

Με λένε Δημήτρη, είμαι 21 ετών και σπουδάζω δημοσιογραφία. Σας διαβάζω συχνά και σας εκτιμώ. Από τα πολλά κείμενά σας θυμάμαι ακόμα το περιστατικό με τα χρήματα του ταλαίπωρου μεροκαματιάρη στο γήπεδο, ο οποίος από απροσεξία τα έχασε όλα και εσείς -ενώ θα μπορούσατε να τα κρατήσετε- του τα επιστρέψατε. Ομολογώ, ωστόσο, ότι η αποκάλυψη του ποσού της αμοιβής σας με απογοήτευσε και μου δημιούργησε πολλά ερωτήματα. Δε θα σας κουράσω με πολλά λόγια, αλλά θα το εκτιμήσω, εάν μου απαντήσετε στην ακόλουθη ερώτηση: μπορείτε να μας φέρετε μερικά παραδείγματα της έως τώρα συμβολής σας στην εργασίας σας, ως σύμβουλος της ΕΡΤ, που να δικαιολογούν τα 6900-2760=4140 Ευρώ της μηνιαίας αμοιβής σας;

Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων και αναμένω απάντησή σας.

Με εκτίμηση,

Δημήτρης Π. (Φοιτητής Δημοσιογραφίας)

ΥΓ. Αναδημοσιεύω το σχόλιό μου, με την ελπίδα ότι αυτή τη φορά θα λάβω απάντησή σας.

Labels: Αλήτες-Ρουφιάνοι-Δημοσιογράφοι, Μάνος Αντώναρος

Κατανοώ ότι συσσωρεύτηκαν πολλά αναπάντητα ζητήματα. Απαντώ μόνο σε δύο εξ'αυτών, τα οποία θεωρώ σημαντικά, καθώς το μέσο και η ενασχόλησή μου αποτελούν ανασταλτικούς παράγοντες στο μακροσκελή σχολιασμό. Συγχωρέστε με, εάν δεν έγινα άμεσα καταληπτός, όπως και για τη δυστοκία διασαφήνησης ορισμών. Η αιτιολόγηση της ψευδοπροσωπείας, με όποιο τρόπο και αν εκφράζεται, ως κοινωνικό φαινόμενο που φανερώνει το έλλειμα ανθρωπισμού σε μορφώματα που επιτελείται πραγμοποίηση της προσωπικότητας του ανθρώπινου όντος περιορίζοντας την αυτονομία/αυτοπροσδιορισμό του και το θέμα του κράτους ως σημείο αναφοράς προσεταιρισμού από τους κοινωνικούς εταίρους και αποτελεσματικότερης συλλογικής συνδιαμόρφωσης του κοινωνικού πρακτέου στο πλέγμα της εξουσίας (κατά πως ορίζεται από τον Ν.Πουλαντζά), θαρρώ πως δεν είναι το ζητούμενο και -συν τοις άλλοις- χωρίς τον απαιτούμενο θεωρητικό "εξοπλισμό", φοβάμαι ότι ο διάλογος (υπό μορφή σύντομου σχολιασμού) καθίσταται δυσχερής και εν τέλει ανώφελος. Επιλέγω λοιπόν να αποφύγω τα περαιτέρω, επ'αυτού, κρίνοντας προτιμότερο να μην αναλωθώ σε ερμηνείες και αναφορές στην υπάρχουσα βιβλιογραφία και να περιοριστώ στο σύντομο (και γενικό είναι η αλήθεια), πλαίσιο που ήδη δημοσίευσα.

Ο λόγος περί ψευδωνυμίας και όχι περί επωνυμίας. Απαντώ λοιπόν, εν τάχει, στα εξής:
1. Γιατί αποκαλύφθηκε η ψευδοπροσωπεία; και
2. Γιατί κατακρίνεται η ψευδοπροσωπεία;

1. Άς υποθέσουμε ότι η συγγραφή κάθε κειμένου που υπογράφεται με το ψευδώνυμου "Λίτσα", όπως και η συγγραφή κάθε κειμένου -του παρόντος μη εξαιρουμένου- που υπογράφεται με το ψευδώνυμο "Δε με λένε Λίτσα" αποτελεί έργο ενός και μόνο ανθρώπου που υποδύεται (συνειδητά) δύο ψευδοπρόσωπους ρόλους με διακριτά, μη κοινά, γνωρίσματα γραφής (μορφής, δομής και περιεχομένου) και ο σκοπός του είναι η βραχυπρόθεσμη παραπλάνηση των αναγνωστριών/ών, τότε οποιαδήποτε κειμενικά επιχειρήματα (εμπειρογνωμόνων) θα αποτελούσαν ενδείξεις -όχι αποδείξεις- του ψεύδους και οποιαδήποτε εξωκειμενικά επιχειρήματα θα προσκόπτανε στην άγνοια της ταυτότητας του προσώπου/ων* πίσω από τα προσωπεία και την επίμονη άρνηση,** του εν λόγω προσώπου να αποκαλυφθεί. Με την εξαίρεση της επ'αυτοφόρου συλλήψεως (με στοιχειοθετημένη γνώση της αιτιώδους συνάφειας μεταξύ πρόθεσης και πράξης του δράστη), μόνο το ίδιο το πρόσωπο δύναται να επιβεβαιώσει την ψευδοπροσωπεία του. Συνεπώς, και ελπίζω να είναι εύκολα καταληπτό, στην προκειμένη περίπτωση ήταν το ίδιο το πρόσωπο αυτό που επέλεξε να εκτεθεί/αποκαλυφθεί και όχι το αποτέλεσμα της πράξης κάποιου άλλου προσώπου (πχ. διοχετεύοντας αποκαλυπτικές πληροφορίες).

2. Το κοινωνικο-ιστορικό, ένα μόρφωμα ετερόκλητων στοιχείων που συνιστούν την ποιοτική του ανομοιογένεια, αποτελεί τη μαρτυρία της επιλογής των προσώπων να είναι, ως είναι/ορίζονται, αρνούμενοι την ολοκληρωτική αυτοαναίρεση (οι πράξεις μαζικής δολοφονίας δεν το απαλείφουν, ειδάλλως, δεν είμαι και δεν γίνεται να-είμαι-και-να-μην-είμαι**** συγχρόνως). Λόγος και κοινωνικο-ιστορικό είναι συνυφασμένα********, και παρά το γεγονός ότι κάθε λογικό****** σύστημα εμπεριέχει τουλάχιστον μία αναληθή πρόταση (συνεπώς, και μόνο η δήλωση ότι ψεύδομαι αρκεί, ώστε να υπονομεύσει την αλήθεια του προσώπου που νέμει) το πρόσωπο ταυτοποιείται με τον λόγο. Σε κοινωνικά μορφώματα που δεν προάγεται η αυτονομία του προσώπου, απαστράπτει το έτερο. Εάν λοιπόν η ψευδοπροσωπεία αποκρύπτει -εξ'ορισμού- την ταυτότητα του προσώπου (ετερονομημένου-αυτόνομου) και η επιλογή του συνεργάζεσθαι*** μεταξύ προσώπων προυποθέτει την ειλικρίνεια, τότε η απουσία της καθιστά τη συνεργασία***** προβληματική και την ψευδοπροσωπεία κατακριτέα. Η ύπαρξη ανθρώπων που επιβραβεύονται, παρότι ψευδοπροσωπούν, δεν ακυρώνει τον προηγούμενο συλλογισμό, διότι α) τα εν λόγω πρόσωπα δεν επικροτούνται από όλους, β) σε ορισμένες περιπτώσεις δεν πρόκειται καν για πρόσωπα τα οποία επιβραβεύονται, αλλά για μνήμες προσώπων (αποθανόντες!), άρα για μη όντα, γ) ενδέχεται σε ιδιαίτερα κοινωνικά μορφώματα, το πρόσωπο που επικροτεί ένα ψευδοπρόσωπο, να μη συνεργάζεται με αυτόν που επικροτεί, κατά συνέπεια να μην απειλείται το ίδιο, δ) ο καταδεικνυόμενος ισχυρισμός του άνωθεν κειμένου, που αναπτύχθηκε (ευθυμογραφικά είναι η αλήθεια) με αφορμή ένα πρόσφατο σχόλιο (Κάφκα, κτλ.), προυποθέτει το αληθές του λόγου των προσώπων που εξέφρασαν την επιδοκιμασία τους για την "Μανταλένα Παριανός". Όμως, με δεδομένο ότι αρκετά από τα εν λόγω "πρόσωπα" είναι στην πραγματικότητα και τα ίδια ψευδοπρόσωπα, η επιχειρηματολογία αποσαρθρώνεται, και τέλος, ε) η πραγμοποίηση του ανθρώπινου όντος σε κοινωνικά μορφώματα με σχέσεις άνισης συνεργατικότητας (μη συνδιαχείρησης) δεν μπορεί, επουδενί, να θεωρηθεί ως διάψευση του αρχικού συλλογισμού. Ως κατακλείδα πρέπει να αναφέρω ότι στις συλλογιστικές ανακολουθίες που ανακύπτουν, η φαρέτρα της διεπιστημονικότητας στην ανάπτυξη επιχειρηματολογίας αποδεικνύεται αναγκαία, με χαρακτηριστικό παράδειγμα στην περίπτωση αυτή, τους ψυχολογικούς μηχανισμούς της ανθρώπινη προσωπικότητα, ως ένα εξαιρετικό ερμηνευτικό εργαλείο.*******

Ευελπιστώ ότι υπήρξα αρκούντος σαφής, σε όσα επέλεξα να σχολιάσω. Εκφράζω τις ευχαριστίες μου για την φιλοφρόνηση και αναμένω τον αντίλογο.

[...]

Με τιμάτε, ωστόσο οι ακαδημαϊκές μου υποχρεώσεις και οι απαιτήσεις του μέσου δυσχεραίνουν την όποια πρόθεσή μου να συμμετέχω ενεργά, περιορίζοντας με σε περιστασιακή (και ψευδυπόγραφη) σχολιογραφία. Με αυτά κατα νου, απαντώ εν συντομία στα περί επιχειρηματολογίας και συνοψίζω.

Αρχίζω με έναν απλό συλλογισμό: Εγώ επικροτώ ένα οποιοδήποτε ψευδοπρόσωπο, η "Λίτσα" είναι ένα ψευδοπρόσωπο, άρα εγώ επικροτώ τη "Λίτσα". Είναι φανερό ότι ο συλλογισμός που μόλις διατύπωσα αληθεύει, ανεξάρτητα από την κατάδειξη της ομολογούμενης ψευδοπροσωπείας μου ("Δε με λένε Λίτσα") και την ανεπιβεβαίωτη -ως αυτήν τη στιγμή- ταυτότητα του προσώπου μου, "καθώς και από τις ειδικές πραγματολογικές περιστάσεις στις οποίες ευρίσκεται η ομιλούσα". Εφόσον το επιτρέπω και εάν το επιλέξει, η "Λίτσα" δύναται τώρα να οικιοποιηθεί τον αληθή συλλογισμό μου στην ανάπτυξη της οιασδήποτε επιχειρηματολογίας της. Ωστόσο, εάν επιλέξει αντ'αυτού να αναφερθεί μόνο στο ψευδώνυμό μου, τότε σε καμία περίπτωση δε σφυρηλατεί/ενδυναμώνει την επιχειρηματολογία της, για τον απλούστατο λόγο ότι ένα ψευδοπρόσωπο δε μπορεί ποτέ να διαδραματίσει το ρόλο του μάρτυρα υπερασπίσεως. Η επίκλησή του είναι θεσμικά ανυπόστατη*. Κατά συνέπεια, παρότι ο συλλογισμός μου είναι μεν αληθής, ο κειμενικός λόγος στον οποίο εντοπίζεται είναι θεσμικά απαξιωμένος**. Αυτό βέβαια δεν σας εμποδίζει, σε καμία περίπτωση, να διακρίνεται αρετές στη γραπτή έκφραση του λόγου μου και να καταξιωθώ στη σκέψη σας.

Συμπερασματικά, αναγνωρίζω και αποδέχομαι την ψευδοπροσωπεία, δίχως ωστόσο να επικροτώ κάθε ψευδοπρόσωπη έκφραση, και σημειώνω ότι η χρήση ψευδώνυμου υποδεικνύει την ετερονομία του κοινωνικού μας μορφώματος. Κάθε οριοθέτηση της έκφρασης του (ψευδο)προσώπου απορρέει από τη συλλογική θέσμιση του κοινωνικο-ιστορικού και αναφερόμενος, συγκεκριμένα, στην περίπτωση του διαδικτύου, το νομικό πλαίσιο που ρυθμίζει τα των προσωπικών δεδομένων, διασφαλίζοντας την ιδιωτικότητα της έκφρασης του προσώπου, βρίσκεται ακόμα σε εμβρυϊκή φάση. Ως εκ τούτου, το φαινόμενο της εκδήλωσης αγελαίων ή μη κορυβαντισμών και η αναπότρεπτη άμυνα, ουδόλως με εκπλήσσει. Καταλήγω, επιμένοντας και ενθαρρύνοντας την όποια έκφραση, του όποιου (ψευδο)προσώπου που εν τέλει προάγει -χρησιμοποιώ μια έκφραση του συρμού, ώστε να γίνω κατανοητός από όλους- την ανθρωπία.

"Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία"

Διατελώ μεθ’ υπολήψεως

Labels: 'δε με λένε λίτσα', Αυτονομία, Λίτσα

Πως παν τα έσοδα, αγαπητέ μου εκδότη, κρατιέται ακόμα το μαγαζάκι σου; όχι και πολύ καλά ε; Αμ, έτσι εξηγείται το ότι εδώ και 2 χρόνια έχεις πάθει "ψύχωση" με τον ελλαδέμπορα που βγάζει αεριτζήδικα λεφτά.

Κακά τα ψέματα, για το πάπλωμα γίνεται όλο αυτό το νταβαντούρι και από τους δυό σας, διότι κατά βάθος ξέρεις ότι δεν είναι αφελής, παμπόνηρος είναι, όπως άλλωστε και εσύ. Και όποιος τολμάει να πει τίποτα τον αποστομώνεις με τη δική σου -εξίσου απαράδεκτη- μέθοδο 'αν δεν είσαι με εμάς, είσαι με εκείνον'. Ξέρεις πως λέγεται αυτό που κάνεις; φθόνος! Και συν τοις άλλοις φανερώνει την αντιεπαγγελματικότητά σου.

Μας χρησιμοποίησες κανονικότατα με την υπόθεση του Τσιπρόπουλου -και ας έχει ο άνθρωπος όλο το δίκιο του κόσμου με το μέρος του- και όταν επιτέλους κάποιοι άρχισαμε να υποψιαζόμαστε τα κινητρά σου, λούφαξες, θυμάσαι; Βλέπω όμως ότι δεν πτοήθηκες και αναθάρρησες πάλι.

Ο Λιακόπουλος μπορεί να είναι τρισάθλιος και να στηρίζεται στις πλάτες παρακρατικού δικτύου, αλλά έχει πρόσωπο και το δείχνει τόσο σε αυτούς που αγοράζουν τα φληναφήματά του όσο και σε εκείνους που τον λοιδορούν. Εσύ, αγαπητέ μου εκδότη, γιατί δε δείχνεις το πρόσωπό σου; ντρέπεσαι, φοβάσαι;

Δεν περιμένω απάντηση, εξάλλου όσοι εδώ και μήνες "παρασύρθηκαν" και συμμετέχουν, προσφέροντας οικιοθελώς οπτικοακουστικό υλικό στην "αφεντιά" σου, θα φροντίσουν αυτόκλητα να υπερασπίσουν τον εαυτό τους με τις χιλιοειπωμένες επωδούς.

Αρχικά αυτή η σελίδα ήταν διασκεδαστική, τώρα είναι απλά θλιβερή και θέλω να το γνωρίζεις.

Καλές πωλήσεις,

Ψευδώνυμος
(γιατί ούτε και εσύ με τιμάς με το ονοματεπώνυμό σου)

Labels: FunEL, Βελόπουλος

Γραφικός, λίαν γραφικός! Υπάρχουν και υπάλληλοι που συμπεριφέρονται κατ'αυτόν τον τρόπο στην Ελ. Αστυνομία, υπάρχουν όμως και άλλοι.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Σε προσεγγίζω, επιχειρώντας διάλογο, και φανερώνω την ιδιότητά μου. Είμαι αστυνομικός υπάλληλος και στελεχώνω το πολιτικό (διοικητικό) προσωπικό της Ελληνικής Αστυνομίας. Δεδομένου ότι η έκθεση στο διαδίκτυο, νομικά, θεωρείται δημόσια ενέργεια, προς αποφυγή κυρώσεων που εκπορεύονται από τον κανονισμό λειτουργίας στην εργασία μου, αποκρύπτω το ονοματεπώνυμό μου καθώς και τα λοιπά στοιχεία μου.

Όμως, προς τί όλα αυτά; Το έρεισμά μου, περιηγούμενος στις προσωπικές σας ηλεκτρονικές σελίδες, είναι η κυρίαρχη αντίληψη περί του αστυνομικού ρόλου που διαπιστώνω ότι επικρατεί στη σκέψη σας, δηλαδή των νέων ηλικίας 18-35 ετών του πληθυσμού που στατιστικά εκφράζεται μέσω αυτών των ηλ. υπηρεσιών. Διαβάζοντάς σας, ανακαλύπτω, ότι ανακύπτουν διαρκώς πληθώρα ζητημάτων, αναφορικά με τη φύση της εργασίας μου και τις καθιερωμένες πρακτικές -κυρίως με αφορμή τον τρόπο που παρουσιάζονται από τα ΜΜΕ- τα οποία σπανίως απαντώνται ή έστω θίγονται από όλες τις πλευρές τους εξ όσων συμμετέχουν στο διάλογο. Θέλω λοιπόν να σας δώσω μια άλλη οπτική του θέματος εκ των έσω, τη δική μου.

Υπάρχουν προβλήματα στην αστική μας κοινωνία, πολλά προβλήματα είτε γνωρίζουμε είτε δε γνωρίζουμε την αιτία τους και διαφωνούμε ως προς την επίλυσή τους. Όχι μόνο ιδιωτικά (εν οίκω, κεκλεισμένων των "θυρών"), αλλά κυρίως δημόσια. Όσοι περισσότεροι συναρθροίζονται σε μια δεδομένη γεωγραφική περιοχή και οργανώνουν τη ζωή τους κοινωνικά, τόσο αυξάνονται τα προβλήματα τους, με αποτέλεσμα να εκδηλώνεται επιτακτικά η βούληση εύρεσης λύσεων. Κάποιος/οι αναλαμβάνουν αυτήν την ευθύνη. Μεταξύ αυτών, είμαστε και εμείς.

Εμείς, ως αστυνομικοί υπάλληλοι της κοινωνίας που συναποτελούμε όλοι μας, έχουμε ένα μικρό, άλλα καθ'όλα σημαντικό ρόλο (ρόλο σχετικά πρόσφατο, θεσμοθετημένο επί γαλλικού εδάφους, λίγους αιώνες πριν, που ωστόσο υπήρχε και παλαιότερα με άλλες μορφές, πχ οι ραβδούχοι στην αρχαία Ελλάδα). Από τη στιγμή που εσείς αναφέρετε είτε τηλεφωνώντας είτε αυτοπροσώπως ένα πρόβλημα, εμείς καλούμαστε να το καταγράψουμε και εν συνεχεία αναζητούμε και οδηγούμε τους εμπλεκόμενους ανθρώπους του περιστατικού -αφού πρώτα το διερευνήσουμε- με όλες τις σχετικές πληροφορίες, ενώπιω της δικαστικής αρχής, όπου και απονέμεται δικαιοσύνη. Αυτό είναι όλο, αυτός είναι ο ρόλος μας, εν ολίγοις.

Λέτε αστυνομία και μας αποδίδεται περισσότερα από όσα μας αντιστοιχούν. Τι είναι η Ελληνική Αστυνομία; είναι ένα ιεραρχημένο, οργανικό υποσύνολο χιλιάδων ανθρώπων (σε σύνολο περίπου 11.000.000εκ του πληθυσμού της ελ. κοινωνίας), με διακριτό τρόπο λειτουργίας και μετρήσιμα αποτελέσματα. Γενικεύοντας, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι το ίδιο το κράτος των δεκάδων χιλιάδων υπαλλήλων είναι το μεγαλύτερο, ιεραρχημένο, οργανικό υποσύνολο της κοινωνίας μας με σκοπό την άνευ προβλημάτων κοινωνική μας συμβίωση με έναν μόνο άνθρωπο, τον πρόεδρο του πολιτεύματός μας, να αναλαμβάνει συμβολικά το ρόλο και την ευθύνη του εγγυητή, αναθέτοντας στον πρωτο υπό το έργο και αυτός με τη σειρά του στον υπό το έργο της δημόσιας τάξης (εν προκειμένω), και έπειτα στον ταξίαρχο, και ούτω κάθε εξής, την επίλυση των ζητημάτων που μας απασχολούν.

Σε αυτήν την αλυσίδα ανάθεσης και ανάληψης ευθυνών κάποιοι από εμάς αναλαμβάνουμε το ρόλο της διοίκησης (τον τρόπο οργάνωσης) της αστυνομίας, της αστυνόμευσης των πόλεων που ζούμε, της τροχονόμευσης των οδικών αρτηριών, της φρούρησης προσώπων (επιφανών η μη) που απειλούνται και τέλος της φύλαξης των συνόρων από τους λαθρο-μετανάστες. Στην πλειονότητά μας έχουμε προσληφθεί με ορθολογικά κριτήρια και το επιβεβαιώνω εκ πείρας. Οι ισχύουσες και μάλιστα αυστηρές, ρυθμιστικές διατάξεις των νόμων που έχουν θεσπιστεί κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης προβλέπουν ζητήματα που αφορούν στη φυσική και ψυχική καταλληλότητα, στην εκπαίδευση, στην οπλοφορία, στην αξιολόγηση ακόμα και τη διαφθορά του προσωπικού. Επίσης, το εργασιακό καθεστώς της μονιμότητας δεν ισχύει για όλους μας, υπάρχουν και αρκετοί που εργάζονται επί συμβάσει, με άλλα λόγια το προσωπικό διαρκώς ανανεώνεται, και βεβαίως ουδείς από εμάς αμοίβεται το ίδιο, οι μισθοί μιας μεγάλης μερίδας αστυνομικών υπαλλήλων επιτρέπουν αξιοπρεπέστατες συνθήκες διαβίωσης, διαψεύδοντας τις εντυπώσεις που καταγράφονται.

Μιλώντας για εντυπώσεις, περιέργως, έχω προσέξει ότι οι επικρίσεις προς τα σώματα των διοικητικών, των τροχονόμων, των φρουρών και των συνοριοφυλάκων είτε απουσιάζουν είτε περιορίζονται αισθητά. Αντιθέτως, τα εντόνως αρνητικά σχόλια προς το σώμα του αστυνομικού προσωπικού, γενικών καθηκόντων και ΜΑΤ, αφθονούν και ενίοτε συμπληρώνονται από την κατακραυγή προς το πρόσωπο του αρχηγού της Αστυνομίας μετά από κάποια αποτυχημένη ενέργεια σύλληψης υπόπτων. Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές στη ζωή μου σε τι μπορεί να οφείλεται αυτή η έντονη δυσαρέσκεια των συμπολιτών μου προς την ιδιότητα που φέρουμε, και παρά το γεγονός ότι όλοι εκτελούμε τις εντολές των ανθρώπων που οι ίδιοι εκλέγουμε, καταλήγοντας τα τελευταία χρόνια στο ίδιο συμπέρασμα.

Κατακριτές και κατακριτέοι, λοιπόν. Δεν ξέρω εάν το συνειδητοποιείς, πάντως είναι οξύμωρο να κινδυνεύουμε τόσο συχνά, οδηγώντας αυτούς που διαφεύγουν να παρουσιαστούν στον εφέτη ανακριτή, δηλαδή τους παραβάτες, και την ίδια στιγμή να (κατα)κρινόμαστε ωσάν να είμαστε εμείς οι παραβάτες. Κι όμως αυτό συμβαίνει, δικαίως ή αδίκως. Γιατί συμβαίνει; Είναι αλήθεια όλοι οι του αστυνομικού προσωπικού δικαίως κατακριτέοι; όχι, το βεβαιώνω από την πείρα μου. Και οι υπόλοιποι, όσοι αυτοί κι αν είναι, καθώς δε μπορώ να τους απαριθμήσω; ναι και όχι. Γιατί, τι είδους άνθρωποι είναι όσοι δικαίως κατακρίνονται και πως ανταποκρίνονται στη δουλειά τους; απλοί, άβγαλτοι, περιορισμένοι, συνηθισμένοι, που άλλοτε αποδίδουν και άλλοτε όχι στα καθήκοντά τους. Αυτοί που δεν αποδίδουν στα καθήκοντά τους είναι καταφανώς διεφθαρμένοι σε υποθέσεις διακίνησης, χρηματισμού, κακοποίησης, κτλ; ναι, αρκετοί είναι. Αυτή είναι η αλήθεια και αυτές είναι οι απαντήσεις μου σε μερικά από τα μονίμως αναπάντητα ερωτήματά σας. Το κύριο ερώτημά όμως είναι τι μας κάνει εμάς τόσο ξεχωριστούς από τους δημοσίους υπαλλήλους άλλων δομικά οργανωμένων υπηρεσιών που προσφέρει το κράτος της κοινωνίας μας, γιατί δε γίνεται παρόμοιος λόγος για τους στρατιωτικούς, τους δικαστικούς, τους τελωνιακούς, κ.α;

Είναι απλό, διότι εμείς είμαστε ο προμαχώνας της κοινωνίας, είμαστε αυτοί που "βγάζουμε το φίδι απ'την τρύπα" και μάλιστα καθημερινά, υποδεικνύοντας τα σφάλματά μας, μας διορθώνουμε, μας επαναφέρουμε στην τάξη, όταν η τάξη είναι αφ'εαυτού αντικείμενο διαπραγμάτευσης και διαρκούς νομικής μεταρρύθμισης. Φθείρουμε εσάς και των εαυτό μας, καθημερινά, συνειδητά και αναπότρεπτα. Είναι η φύση της δουλειάς τέτοια, όλοι το γνωρίζουμε και ας κρυβόμαστε, κι εσείς που μας κατηγορείτε και εμείς που το αρνιόμαστε. Σε κανέναν δεν αρέσει να γίνεται χωροφύλακας του εαυτού του. Δε φταίτε εσείς ούτε εμείς, φταίμε τόσο εμείς όσο κι εσείς. Εάν δεν εκδηλώναμε τόσο συχνά παραβατική συμπεριφορά στην καθημερινή μας ζωή, δε θα είχαμε ανάγκη Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, ούτε οργάνων της τάξης. Μας αξίζουμε και είναι τόσο δύσκολο σε μένα να το αρθρώσω με λέξεις, όσο δύσκολο είναι και για σένα να το επαναλάβεις, διαβάζοντάς το. Ιδού λοιπόν η δυσπρόφερτη αλήθεια που ξεπερνά τις όποιες γραφικότητες.

Αυτή είναι η αποψή μου και εάν νομίζεις ότι τα λόγια ενός αστυνομικού αποτελούν κατάχρηση στην ηλ. σελίδα σου, τότε δε χρειάζεσαι την αδειά μου να αγνοήσεις ή ακόμα και να διαγράψεις το σχόλιό μου στη δημοσίευσή σου. Δε θα ενοχληθώ, ούτε θα σε ενοχλήσω ξανά. Θέλω να ελπίζω όμως ότι θα κάνεις τον κόπο τουλάχιστον να διαβάσεις όσα σου έγραψα, όχι επειδή θα μπορούσα να είμαι ο πατέρας σου και πρέπει να με σέβεσαι, ούτε βέβαια επειδή λόγω της ιδιότητάς μου μπορώ εύκολα να εξακριβώσω την ταυτότητά σου, αλλά επειδή σου δίνεται η σπάνια ευκαιρία να δεις τους "μπάτσους", όπως συλλήβδην αποκαλούμαστε, μέσα από τη δική μου σκοπιά, από το νηφάλιο βλέμμα ενός αστυνομικού υπαλλήλου.

[...]

Εκτενής και τεκμηριωμένη η ανταπάντησή σου, έστω και με αυτόν τον άβολο σε μένα τρόπο, όντας μη εξοικιωμένος με το μέσο. Θα προσπαθήσω να είμαι σαφής και περιεκτικός, προάγοντας κι εγώ με τη σειρά μου το διάλογο.

Αρχικά, διευκρινίζω, ότι επικαλούμενος τα παραδείγματα του σεβασμού προς τον γηραιότερο και του εκφοβισμού στο ενδεχόμενο αποκάλυψης συγκεκαλυμένων πληροφοριών, θέλησα μόνο να δώσω έμφαση -ομολογουμένος άνευ επιτυχίας, κρίνοντας από τις παρατηρήσεις- μεταξύ των πρακτικών παλαιάς κοπής και της ουσιαστικής επικοινωνίας, προτρέποντάς σε να λάβεις υπόψιν και τη δική μου οπτική επί του θέματος. Επίσης, η περί ωριμότητας αναφορά υπήρξε ανεδαφική και παρακαλώ να αγνοηθεί. Κατόπιν τούτων, συνεχίζω χωρίς περιστροφές.

Αρκετοί από εμάς προσπαθούμε να επιτελούμε στο ακέραιο το ρόλο που αναλάβαμε. Είμαστε στην υπηρεσία της κοινωνίας του πολίτη, τιμώντας τον όρκο μας. Δε διαφωνώ, ότι οι διόλου τιμητικοί χαρακτηρισμοί που αποδίδονται αληθεύουν, όταν οι φέροντες το όνομα έχουν και τη χάρη. Προτιμώ, όμως, να αποφεύγω τις γενικεύσεις. Προς επίρρωσιν αυτού, αναφέρω ότι νιώθω σεβασμό ενθυμούμενος τους διδασκάλους μου, παρά το γεγονός ότι υπήρξαν και καθηγητές τους οποίους ως μαθητής έλουζα με πληθώρα από "κοσμητικά" επίθετα. Στην ηλικία που βρίσκομαι τώρα, ως αστυνομικός υπάλληλος, λίγο πριν τη συνταξιοδότησή μου, συνεχίζω να εργάζομαι με αίσθημα ευθύνης, οργανώνοντας ορθολογικά την υπηρεσία μου. Όμως αυτό δε σημαίνει ότι όλοι οι συνάδελφοί μου, στις ουκ ολίγες μεταθέσεις μου, εργάζονταν ως υπάλληλοι με διάθεση προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο. Έκαστος σφραγίζει το βίο και την πολιτεία του, κατ'αναλογίαν του ήθους που τον διακρίνει.

Ο λόγος, λοιπόν, περί βίου και βίας. Κατανοώ, ότι η λύση του προβλήματος που αποτελεί το κοινωνικό φαινόμενο της εκδήλωσης κρουσμάτων βίαιης συμπεριφοράς με την συστηματική και χρονοβόρα αναίρεση των αιτιών που το προκαλούν διαφέρει ριζικά από την καταστολή των σποραδικών εκδηλώσεων του ιδίου φαινομένου με την κατασταλτική χρήση των ΜΑΤ. Επίσης, κατανοώ, ότι κάθε φορά που επιλέγουμε ως οργανωμένη κοινωνία την καταστολή εκδήλωσης των συμπτωμάτων του φαινομένου, κατ'ουσίαν, το ανατροφοδοτούμε, καθώς με αυτόν τον τρόπο καθυστερούμε βραχυπρόθεσμα μόνο και χωρίς να το αποτρέπουμε, την εντονότερη εκδήλωσή του. Εντούτοις, η δυνατότητά μας να επιλέξουμε, παραμένει. Έχοντας ελεύθερη βούληση, έμείς επιλέγουμε, εάν θα πυροδοτήσουμε τη θρυαλλίδα της κοινωνικής συνοχής ή θα επενδύσουμε στην ανοικοδόμηση μέτρων κοινωνικής συνοχής.

Η ύπαρξη κατασταλτικών μηχανισμών, απαρτιζόμενοι από ανθρώπινο δυναμικό που δρα ως όργανο της τάξης, εκτελώντας διαδοχικές εντολές, απαιτεί την κατ'εξαίρεσιν επιλογή του προσωπικού, με βάση τα απαιτούμενα -στις ιδιάζουσες αυτές συνθήκες- κριτήρια. Αυτό σημαίνει, αφενώς, ότι οι θέσπιση των ίδιων των δομών από εμάς τους πολίτες αποτελεί απόδειξη της βούλησής μας (αντιπροσωπευόμενοι ή αποδεχόμενοι το αποτέλεσμα της αντιπροσώπευσης) για εφαρμογή μέτρων καταστολής της βίας και, αφετέρου, ότι η προσωπικότητα των οργάνων χαρακτηρίζεται και από ποιοτικά γνωρίσματα που υπό οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες θα θεωρούνταν ψυχοπαθολογικά, άρα κοινωνικά απορριπτέα. Βεβαίως, όπως κάθε απλουστευμένη ερμηνεία, εν τέλει, δεν επαρκεί. Υποδεικνύει, όμως, τη σημασία της συλλογικής ευθύνης. Αλλά και πέραν αυτών, ας έχετε κατά νού, ότι ακόμα και οι συνθήκες της καθημερινής αστυνόμευσης είναι αφόρητες και ψυχοφθόρες. Το σώμα του αστυνομικού προσωπικού γενικών καθηκόντων εκτίθεται καθημερινά στην παραβατική συμπεριφορά χιλιάδων ανθρώπων που είτε περιστασιακά είτε καθ'έξακολούθηση θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή όλων μας, αλλά παρόλα αυτά ουδείς παραιτείται από τα καθήκοντά του. Είναι παράλογο να παραβλέπει κανείς την αλληλεπίδραση αυτής της πραγματικότητας και τον απότοκο στην συμπεριφορά των συναδέλφων. Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει ότι οι συμπεριφορές επιδειξιομανίας, τραμπουκισμού, πρόκλησης κτλ. επικροτούνται, πόσο μάλιστα το καθεστώς της ευνοιοκρατίας ενδοϋπηρεσιακά για την διεκδίκηση της, λιγότερο εκτεθειμένης στον κίνδυνο, θέσης του γραφείου -επ'ουδενί.

Η χώρα αλλάζει και μαζί αλλάζουν και οι συμπεριφορές όλων ημών που την συναθροίζουμε, άλλοτε καλυτερεύοντας και άλλοτε χειροτερεύοντας την ποιότητα της ζωής μας. Η Ελλάδα του '60 και του'70, ουδεμία σχέση έχει με την τωρινή πραγματικότητα, εν έτη 2006. Η ηλικία σου, άλλωστε, σου επιτρέπει να κάνεις τις δέουσες συγκρίσεις, ανακαλώντας στη μνήμη σου τις εποχές εκείνες. Εξακολουθούμε, ωστόσο, να είμαστε ο προμαχώνας της κοινωνίας και ίσως αυτή η νοοτροπία με την οποία εκπαιδευτήκαμε να είναι ακόμα χρήσιμη στην ελληνική κοινωνία.

Προσωπικά, με τις μνήμες της επταετίας έντονα χαραγμένες στη συνείδησή μου και τους αγώνες στην Μεταπολίτευση για την εξ'ολοκλήρου εξυγείανση του κρατικού μηχανισμού παροχής κοινωνικών υπηρεσιών, ιδίως κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80, αναγνωρίζω και εκτιμώ τις παρούσες -ελλειπείς ειναι η αλήθεια- μεταρρυθμίσεις που έγιναν, αλλά συγχρόνως καταλαβαίνω, ότι στην αντίληψη των νέων εκτιμώνται αλλιώς. Με διαφορετικά σημεία αναφοράς, με άλλα κριτήρια και ευτυχώς με περισσότερες απαιτήσεις.

Εντούτοις, τα προβλήματα ακόμα και σήμερα παραμένουνε, ουσιαστικά, προβλήματα του πολιτεύματός μας, δηλαδή όλων ημών που συμμετέχουμε ως πολίτες και διαμορφώνουμε την (κρατική) οργάνωση παροχής υπηρεσιών της κοινωνίας μας. Εμείς ή μάλλον οι περισσότεροι εξ'ημών, αποφασίζουμε πως θα οργανωθούμε, αριστήνδην είναι η αλήθεια και χωρίς να γνωρίζουμε πάντοτε όλα τα προβλήματα και τις λύσεις των, αλλά παρόλα αυτά συμμετέχουμε και περίπου κάθε δύο χρόνια εκλέγουμε τους αντιπροσώπους μας. Όσοι εργαζόμαστε στο κράτος, την πολυπληθέστερη συλλογική κοινωνική μας δύναμη, εργαζόμαστε, υπηρετώντας την επίτευξη της -κατά το δυνατόν- ομαλότερης λειτουργίας της κοινωνικής μας ζωής, εάν αυτό δε συνέβαινε, τότε κάθε υπηρεσία θα δυσλειτουργούσε ή θα υπολειτουργούσε. Η οργανωτική δομή του κράτους όμως, είναι κλιμακωτή. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι κάθε ημέρα επιλέγω συνειδητά να εκτελώ τις εντολές των προϊσταμένων μου και με τη σειρά μου να τις μεταβιβάζω στους υφισταμένους μου. Εάν διαφωνώ ως προς την εκτέλεση μιας εντολής, μπορώ κάλλιστα να παραιτηθώ (απόφαση δύσκολη). Ρωτώ λοιπόν και απαντώ, εν είδει ανθυποφοράς, ήταν όλες οι υπηρεσιακές εντολές, που επί χρόνια εκτελώ, απόρροια της συλλογικής, κοινωνικής μας βούλησης για κρατική οργάνωση, στη βάση του συντάγματός μας; όχι, δεν ήταν. "Χρησιμοποιήθηκα" και εγώ, κατα καιρούς, όπως και τόσοι άλλοι συνάδελφοί μου; ναι, άλλοτε εν αγνοία μου και άλλοτε εν γνώση μου. Τις εντολές ποιων εκτελούσα, τότε; συγκεκριμένων, εκλεγμένων αντιπροσώπων μερίδας ημών, των οποίων την ευθύνη εκλογής φέρουμε αποκλειστηκά όλοι εμείς.

Όλοι ευθυνόμαστε για τα επαίσχυντα περιστατικά των οποίων γινόμαστε διαρκώς κοινωνοί, ως αυτόπτες ή ως αυτήκοοι μάρτυρες, είτε προβάλλονται είτε αποκρύπτονται και αφορούν σε παραβάσεις (πλημμελήματα, πταίσματα ή ακόμα και κακουργήματα) αστυνομικών υπαλλήλων. Όμως, η στοιχειοθέτηση ποινικών ευθυνών, όπως ορίζονται από τον κώδικα ποινικού δικαίου, προσωποποιείται αποκλειστικά και μόνο στους δράστες των εγκλημάτων με την εξακρίβωση της υπαιτιότητας του εγκλήματος που διενεργείται κατά τη διάρκεια της ανακριτικής διαδικασίας. Συλλαμβάνονται πάντοτε όλοι οι δράστες; οι περισσότεροι συλλαμβάνονται, το επιβεβαιώνω από την εμπειρία μου. Συμβαίνει το ίδιο και με τους δράστες που εργάζονται ως υπάλληλοι στην αστυνομία; όχι, και είναι θλιβερό. Διεξάγεται με ανθρώπινους όρους η (προ)ανακριτική διαδικασία; άλλοτε ναι, άλλοτε όχι, εξάλλου η ανάκριση είναι από τη φύση της πράξη "απάνθρωπη". Τιμωρούνται όσοι οδηγούνται στο δικαστήριο; όχι, σχεδόν πάντα εξαρτάται από την οικονομική κατάσταση του δράστη και τις γνωριμίες του (χωρίς αυτό να αποτελεί μομφή προς το έργο της δικαστικής αρχής). Με απλά λόγια, κάποιοι στον κρατικό υπηρεσιακό μηχανισμό φέρονται "απάνθρωπα" και κάποιοι άλλοι με παρόμοιο τρόπο σκέψης τους απαλλάσουν από την απονομή ευθυνών σε ποινικά κολλάσιμες πράξεις, τρέφοντας έναν φαύλο κύκλο από τον οποίο κανείς δεν εξαιρείται.

Εάν αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα στην υπηρεσία της Ελ. Αστυνομίας, αδρομερώς σκιαγραφημένη από την εμπειρία τόσων ετών, με την ευθύνη να την επωμιζόμαστε όλοι εμείς, ως άνθρωποι, ως κοινωνοί, ως πολίτες, ως υπάλληλοι, ως ιδιώτες και αναγνωρίζοντας-καταδεικνύοντας στην πράξη τους υπαίτιους των γεγονότων που μας στιγματίζουν, τότε πως εξηγείται η διαιώνιση του φαινομένου; γιατί δεν τους παραμερίζουμε; γιατί δεν τους τιμωρούμε; ρητορικά θα σκεφτείτε τα ερωτήματά μου. Τουναντίον, δίοτι καθ'όλη την έως τώρα υπηρεσιακή μου αρμοδιότητα, προσπάθησα έμπρακτα να εκθέσω και να απομονώσω απαράδεκτα εσωτερικά περιστατικά διασπάθισης πόρων και υπέρβασης αρμοδιοτήτων, κάποιες φορές μάλιστα με επιτυχή έκβαση, δίνοντας μια έμπρακτη προσωπική απάντησή στην δικαιολόγημένη κατακραυγή και μια παρακαταθήκη με την ιδιότητα του αστυνομικού υπαλλήλου, έστω και αν αφ'εαυτής δεν αρκεί.

Συμπερασματικά, παρότι υπάρχουν αρκετοί αναμεσά μας, σε όλα τα κλιμάκια, των οποίων η συμπεριφορά προκαλεί κατ'εξακολούθησιν προβλήματα στο κοινωνικό σύνολο, η άποψή μου είναι ότι, άμεσα ή έμμεσα, τους επιτρέπουμε -και παρά τις μεμονωμένες αντιστάσεις- να συνεχίζουνε. Είναι αλήθεια, ότι ο φρενήρης, σύγχρονος τρόπος ζωής και οι πολλαπλές (κυρίως οικογενειακές) απαιτήσεις δυσχεραίνουν το έργο μας και ενίοτε κάμπτουν τις αντιστάσεις μας, όμως είναι λάθος να δίνεται τόση έμφαση στη μερίδα του σώματος των αστυνομικών γενικών καθηκόντων, εργαζομένων σε θέσεις εξωτερικής περιφρούρησης, περιπολίας και συλλήψεων, που διαρκώς αμαυρώνουν την εικόνα του αστυνομικού υπαλλήλου, αποτελώντας σημείο αναφοράς και προμετωπίδα της Ελ. Αστυνομίας στην κοινή γνώμη. Θέλω να γίνει αντιληπτό, ότι όλοι όσοι εργαζόμαστε εδώ δεν επιζητήσαμε τη θέση αυτή για να εκδηλώσουμε την υφέρπουσα ψυχοπαθολογία μας, ούτε διοριστήκαμε χαριστικά, ούτε βέβαια μας ευχαριστεί να αντιμετωπιζόμαστε με προκατάληψη όταν συνομιλούμε με νέους ανθρώπους. Δεν είμαστε όλοι, συλλήβδην, γραφικοί και νταήδες. Κάποιοι από εμάς είμαστε έτσι ακριβώς, όπως ο ρόλος που αναλάβαμε μας υπαγορεύει να είμαστε, υπάλληλοι. Διαφορετικοί μεν, υπάλληλοι δε.

Διαφέρουμε ως άνθρωποι, όλοι μας, δεν αντιλέγω. Αν και ελάχιστα είναι η αλήθεια, εντούτοις διαφέρουμε, εξάλλου "οι μικρές διαφορές κάνουν τη διαφορά". Η γνώση και η παραδοχή αυτής της αλήθειας και ο αμοιβαίος σεβασμός της διαφορετικότητάς μας αρκεί για την αποτροπή πολλών προβλημάτων. Δε συμβαίνει όμως. Στην πράξη οι διαφορές μας εντείνονται από εμάς τους ίδιους, διότι καθημερινά -κατά το μάλλον ή ήττον, όλοι μας- αποδεικνύουμε ότι δε μπορούμε να επιλύσουμε μόνοι μας ό,τι μας προβληματίζει. Δε θα αμυνόμασταν και δε θα επιβάλαμε την τάξη, μόνο αν ζούσαμε σε μία ουτοπία, δυστυχώς ή ευτυχώς, ζούμε στη πραγματικότητα.

Μακρηγόρησα και ίσως έγινα κουραστικός, αλλά δεν θα μπορούσα να συνοψίσω το λόγο μου σε λίγες αράδες. Ελπίζω να απάντησα σε ερωτήματα και προβληματισμούς που έθεσες και, εν τέλει, να έγινα αντιληπτός, παρότι φαντάζομαι ότι ο τρόπος έκφρασής μου ίσως ξενίζει αναγνώστες νεαρής ηλικίας. Επέλεξα σκόπιμα να μην αναφερθώ στις περιπτώσεις των: Καλτεζα, Κανελοπούλου και Κουμή, καθώς αποτελούν ξεχωριστό κεφάλαιο και, ως γνωστον, οι μαύρες σελίδες της ιστορίας απαιτούν άπλετο φως για να διαλευκανθούν, καταλαβαίνεις λοιπόν ότι ο χώρος δεν επαρκεί για τέτοιου είδους αναλύσεις. Ούτε για τις έξωθεν πιέσεις που δέχεται η πατρίδα μας έκανα λόγο, καθως δε μπορω να γνωρίζω "από πρώτο χέρι" τι συμβαίνει. Το δε κεφάλαιο της εγχώριας τρομοκρατίας είναι "ακανθώδες" και προτιμώ να το αποφύγω, Παρόλα αυτά, εάν, έστω για λίγο, κατόρθωσα και σας έδωσα την εικόνα του αστυνομικού υπαλλήλου από τη δική μου σκοπιά, τότε ο σκοπός της συμμετοχής μου σε αυτόν τον ιδιότυπο και πρωτόγνωρο για 'μένα διάλογο έχει σε μεγάλο βαθμό επιτευχθεί.

Μετά τιμής,

Αστυνομικός Υπάλληλος

Labels: Padrazo, Ελ.άς, Μπάτσος, Συνδικαλιστής

"Αυτη ειναι η σταση μιας σοβαρης κυβερνησης ενος (δηθεν) δημοκρατικου κρατους." (πρεζα tv η drugstv η Νικος Ρουσσος)

Απο την οποια ομως, αγαπητε Νικο Ρουσσο (η οπως αλλιως πραγματικα ονομαζεσαι) για να χρησιμοποιησω τα λογια σου, απαιτεις (με κεφαλαια γραμματα) να διασφαλισει (δικαιωμα που αναγνωριζεις στον εαυτο σου) το απαρεγκλιτο του ιδιοκτησιακου καθεστωτος της (πνευματικης) ηλεκτρονικης εκφρασης σου -οποια αντιφασης- επικαλουμενος μαλιστα το νομο 2121/1993.

Βεβαιως, οντας ενηλικας οχι μονο επιλεγεις πως θα πραξεις, αλλα υφιστασαι και τις συνεπειες αυτων.

Εχοντας τα ανωθι κατα νου, υποθετω οτι για την αναδημοσιευση της προσφατης φωτογραφιας στο ηλ. ημερολογιο σου, ζητησες τη γραπτη αδεια των ιδιοκτητων και οτι το ιδιο ισχυει και για ολες τις φορες που επελεξες να συμπεριλαβεις συνδεσμους στα γραπτα σου κειμενα. Να υποθεσω επισης, κρινοντας απο τα γραφομενα σου που φευγαλεα παρατηρησα, οτι εισαι μελος αριστερης οργανωσης, οτι εργαζεσαι σε κολλεκτιβα (αν επαγγελεσαι κατι ως βιοποριστικο επιτηδευμα), και οτι συμμετεχεις ενεργα στη συλλογικη συνδιαμορφωση του κοινωνικου πρακτεου.

Διοτι στην περιπτωση που οι παραπανω υποθεσεις μου δεν περιγραφουν την πραγματικοτητα και τον τροπο με τον οποιο δραστηριοποιεισαι στην καθημερινη σου ζωη, τοτε απλως φωνασκεις (θυμασαι τα κεφαλαια γραμματα) περιφερομενος απο ιστοχωρο σε ιστοχωρο, εκφραζοντας τα συμπτωματα της παθολογιας του ψυχισμου σου.

Δεν ειμαι σε θεση να σε προτρεψω να αναζητησεις ψυχολογικη βοηθεια και ουτε επιθυμω τετοιο ρολο, αλλα ειμαι εις εκ των καταλληλοτερων να σε ενημερωσω/προειδοποιησω να προσεξεις το περιεχομενο των αρθρογραφημενων σου κειμενων, ιδιως οσον αφορα τους συμπεριληφθεντες συνδεσμους που παραπεμπουν σε αλλα ηλ. μεσα (και οχι μονο), μεταξυ των οποιων και το www.metamorphosis211.gr, διοτι την επομενη φορα που θα κρινουμε καταχρηστικη (η εστω μη συννομη) την ελευθερια που σου παρεχουμε να εκφραζεσαι μεσω των διακομιστων μας, διακινοντας πληροφοριες και δεδομενα, θα αναζητησουμε την πραγματικη σου ταυτοτητα απο τον ISP με τον οποιο συνδεεσαι στο διαδικτυο (ηδη εχει καταγραφει στα logs οτι το σημειο αφετηριας της συνδεσης σου προηρθε απο το δημο Αγ. Αναργυρων, Αττικης) και θα κινησουμε τις απαιτουμενες νομικες διαδικασιες που προβλεπονται απο το δημοκρατικο κρατος που ο ιδιος επιλεγεις να αποκαλεις δηθεν, ωστε να διασφαλισει και τα δικα μας δικαιωματα.

Το προφανες γεγονος οτι τα κειμενα σου αποτελουν αιτια εριδας και για αλλους (εχει διανεμηθει ηδη επιστολη απο το Αthens Radio Dee Jay επ'αυτου, στην οποια συμπεριλαμβανεσαι στους παρενοχλουντες) ειναι κατι που δεν μας αφορα στον βαθμο που δεν επιδιωκουμε το ρολο του δημοσιου τιμητη, αλλα παρολα αυτα το λαμβανουμε υποψη μας.

Καταληγοντας λοιπον, υπο αυτους τους ορους, επιδεικνυοντας δηλαδη τον ιδιο στοιχειωδη σεβασμο που απαιτεις απο τους αλλους, θα εισαι παντα ευπροσδεκτος να περιηγηθεις στις σελιδες του ιστοχωρου μας και να εκφρασεις ελευθερα τις αποψεις σου. Κατι που αλλωστε θελουμε και επιδιωκουμε, ωστε να προβληθουμε και να εδραιωθουμε στη διαδικτυακη κοινοτητα.

Δεξου τα αυτα ως μια φιλικη προειδοποιηση, την οποια δημοσιευουμε στον προσωπικο σου ηλεκτρονικο χωρο (δεδομενου οτι δε συμπεριλαμβανεις διευθυνση ηλ. ταχυδρομειου στο προφιλ σου), προς αποφυγη περαιτερω.

Φιλικα,
The Admin team, www.metamorphosis211.gr

Labels: Metamorphosis211, Δικηγόρος, Πρέζα TV

Κυρίες και κύριοι και αγαπητές περσόνες, σας καλωσορίζουμε στην λαμπρή, on-line τελετή απονομής των φετινών βλαβείων Μπλογκόμουρα, από το Blogspot Theater του Blogwood, που διοργανώνεται υπό την αιγίδα του Academy of Monitored Blogs from Mars, με την ευγενική χορηγία της ΔΕΛΤΑ ΚΑΡΤΕΛ.

Είμαι η Blogwood Boy και εγώ είμαι ο Blogwood Girl ["/*: κι εγώ είμαι ο anti-sourfou, όχι που θα'λειπα εγώ...] και βρισκόμαστε εδώ για να σας ανακοινώσουμε τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας από τα μέλη της AMBM. Χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση λοιπόν σας παρουσιάζουμε τους φετινούς νικητές του βλαβείου Μπλογκόμουρο, ανά κατηγορία.

Μπλογκόμουρο 1ου αντρικού ρόλου απονέμεται στον Ανώνυμο Ρουφιάνο, για την συμμετοχή της στην ταινία "The Insider: Catch Me, If You Can".

{subliminal message}

Μπλογκόμουρο 1ου γυναικείου ρόλου απονέμεται στη Mantalena Parianos για την συμμετοχή του στην ταινία "Πήγασος η ψυχή του ανθρώπου".

Μπλογκόμουρο 2ου αντρικού ρόλου, καθώς και φωτογραφίας, απονέμεται στον Zouri, για την συμμετοχή του στο remake της ταινίας "Novecento".

Μπλογκόμουρο 2ου γυναικείου ρόλου απονέμεται στη Frosoula για τη σύντομη ερμηνεία της στο ντοκυμαντέρ "Ο Μαζωχισμός κατά τη διάρκεια της Αρχαιότητας".

["/*: Μπλογκόμουρο χειρότερης ερμηνείας, για την ταινία "Dude, my Nose is Bleeding, Fuck.", απονέμεται *ομόφωνα* στον Bruce...]

{MARRY AND REPRODUCE}

Μπλογκόμουρο καλύτερου, διασκευασμένου σεναρίου απονέμεται στον πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, για την κοινωνική ταινία "Λε Μπον: Δαμάζοντας το Πλήθος".

Μπλογκόμουρο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη απονέμεται στον Motorcycle Boy, για την επική, λατινο-αμερικανικής παραγωγής, πολιτική ταινία "STALINHOOD".

Μπλογκόμουρα notable κομπάρσων απονέμονται στους: Godot, Litsa, mmg, Eu-aggelo, Cherryfairy και Zero για την συμμετοχή τους στην ταινία βωβού κινηματογράφου "Η Σιωπή των Έρμων".

Μπλογκόμουρο σκηνικών απονέμεται στη Magica, για τη συμβολή της στην τολμηρή ταινία κινουμένων σχεδίων του Κέντρου Ελληνικού Κινηματογράφου Δράμας "Μάγια η Μέλισσα".

{MONEY IS GOD}

Μπλογκόμουρο εμπευσμένου μακιγιάζ απονέμεται στον Divine Mitsara, για την cameo εμφάνισή της στην ημιαυτοβιογραφική ταινία "David Bowie: Memoirs of a Geisha".

Μπλογκόμουρο καλύτερης μουσικής επένδυσης απονέμεται στην Nosyparker, για την ταινία "Φίδι στον κόρφο σου".

{ALIENS ARE HERE, DO NOT RESIST}

Ειδικό, τιμητικό βραβείο μπλογκόμουτρο 2006, για Life Time Achievement, απονέμεται στον Νίκο Δήμο, τον Πιτσιρίκο και τη Zoyfitsa.

Και τέλος,

Μπλογκόμουρο αξέχαστης ατάκας απονέμεται στο Ψευδώνυμο, για την ατάκα του "otan koimasai me poio ID blepeis oneira?".

["/*: Εγώ τον πούλο, ε; ...*&&6%#...]

Φτάσαμε λοιπόν, αισίως, στο τέλος της αποψινής τελετής. Ένα χειροκρότημα στους φετινούς μας νικητές και ένα μεγάλο ευχαριστώ, τόσο στο Μέγα χορηγό μας ΔΕΛΤΑ ΚΑΡΤΕΛ, όσο και στα anonymous-friendly blogs για την αναμετάδοση και βέβαια ένα ευχαριστώ στο υποψιασμένο μας κοινό. Καλή σας νύχτα και ευχές για ειρήνη σε όλον τον κόσμο!

{DRINK BEER}

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΤΑΙ Ο ΚΑΤΟΧΟΣ ΤΟΥ ΑΣΤΕΓΟΥ ΕΞΩΓΗΙΝΟΥ ΠΟΥ ΑΠΗΧΘΕΙ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΤΑ ΚΟΚΑΛΑ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.


Stats: 33 εκατομμύρια μόνιτορς (prime-time), Πηγή: Τρακεράκι.

[ΣΣ: Όλα τα λεφτά είστε εσείς.]

Labels: Μπλογκόμουρα 2006

Labels: ΚΛΙΚΑ, ΜΟΥΦΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ, ΠΡΤΦ